ใครว่าผมแก่!

เมื่อหลายวันก่อน รุ่นพี่ที่ทำงานโผล่มาด้วยอารมณ์สุดเซ็ง น่าตาบูดเบี้ยวเหมือนไม่ถ่ายมาหลายวัน
ก่อนจะหลุดปากบ่น “เซ็งว่ะ รถถูกชนแต่เช้าเลย”

“เป็นไงบ้างพี่  พอซ่อมได้มั๊ย” น้องๆทักด้วยความเป็นห่วง เพราะฟังจากน้ำเสียงแก ประมาณว่า ไม่รถ 10 ล้อ ก็น้องๆรถพ่วง
“รถไม่เป็นไรมากนักหรอก แค่กันชนบุบนิดหน่อย”
อ้าว! แล้วทำไมสีหน้าเซ็งขนาดนั้น (ผมคิดในใจ)
“ก็คนชนนะซิ น่าตาก็สะสวย ดั้นเรียกเราว่าลุง”
อ๋อ ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง พี่เขามักจะพูดเสมอว่า  “ใครว่าผมแก่ อะไรกั๊น อายุแค่หลักสี่ต้นๆเอง”
“อย่างพี่ ไม่ใช่หลักสี่หรอกมั้ง น่าจะเลยรังสิตด้วยซ้ำ” น้องคนหนึ่งชอบดักคอเป็นประจำ หลายคนมักไม่ยอมรับว่าตัวเองแก่ อายุอานามก็มากขึ้นเรื่อยๆ

แต่ไม่ต้องแปลกใจครับ เหตุการณ์นี้เป็นกันทั่วโลก เมื่อไม่นานมานี้ บริษัทวิจัยระดับโลกชื่อ ACNielsen ได้ทำการสำรวจความคิดเห็นของ 22,780 คน ใน 41 ประเทศ
ผลปรากฎว่า…แอ่น แอน..แอ๊นนน

เริ่มจากรุ่น 30 ปีกว่าๆ ก่อน
ผู้หญิงกลุ่มนี้ กว่า 3 ใน 5 คิดว่าตัวเองอายุ 20 กว่าเท่านั้น ส่วนผู้ชายกลุ่มนี้ ยอมรับความจริงได้มากหน่อย มี 50% ที่คิดว่ายังอยู่เลขสอง

ถัดมาเป็นรุ่น 40 ปีกว่าๆ
รุ่นนี้ผู้หญิง จำนวนมากขึ้น ยังคิดว่าฉันอายุ 30 กว่าๆเอง มีมากถึง 64% ส่วนผู้ชายที่คิดคล้ายกัน ก็มีถึง 58%

รุ่นสุดท้าย รุ่นใหญ่สุด อายุ 60 กว่าๆ
เขาคิดว่าตนเองเป็นวัยกลางคน สูงถึง 60% และ 52% ตามลำดับหญิงชาย

โอ้โห! หลอกตัวเองได้ขนาดนั้นเลย

ในเมื่อทุกคนไม่ยอมรับความจริง ก็เป็นโอกาสของผู้ค้าปลีกซิครับ
ไล่เรียงตั้งแต่ สินค้าที่ทำให้สวยจากข้างใน สวยจากข้างนอก สวยทั้งจิตใจ ทะยอยออกสู่ตลาดมาแล้วหลายปี
แค่นั้นไม่พอครับ  ยิ่งอยู่นาน ชีวิตก็ยิ่งมีความเสี่ยง ค้าปลีกจึงกระโดดเข้ามาจัดการชีวิตให้ เดี๋ยวนี้ค้าปลีกมีบริการที่หลากหลายมากขึ้น
อย่างเช่นที่ Tesco มีทั้งรับทำประกันภัย บริการด้านการเงิน บริการโทรศัพท์ มีที่ปรึกษาคอยให้คำแนะนำเวลาเจ็บป่วย  พร้อมกับมียาและอาหารเสริมไว้บริการกว่า 20,000 รายการ ถ้าอยากลดน้ำหนักก็มีผู้ช่วยให้คำแนะนำแบบตัวต่อตัว และจัดการอาหารแต่ละมื้อให้ ว่า BMI ขนาดนี้ ต้องทานอาหารอย่างไร และมีโปรแกรมออกกำลังสำหรับแต่ละวัย

ส่วนในญี่ปุ่น ที่เป็นสังคมคนแก่ เดินเหิรก็ลำบาก ลูกหลานก็ไม่มีเวลา ผู้ค้าปลีกร้านสะดวกซื้อเห็นดังนั้น ก็เกิดไอเดียปิ๊ง บริการส่งอาหารและของถึงบ้านคุณตาคุณยาย

ยิ่งคนมีอายุมากขึ้น มีกะตังค์มากขึ้น ก็อยากใช้ชีวิตให้มันสบายหน่อย ลูกหลานก็ไม่ค่อยมาดูแล ยิ่งเป็นโอกาสของผู้ค้าปลีก

เห็นความพยายามของผู้ค้าปลีกแล้ว ต่อไปการใช้ชีวิตของเรา อาจจะเหลือกแค่ บ้าน ที่ทำงาน และร้านค้าปลีก

เขียน: พฤศจิกายน 2549

2 ความเห็นบน “ใครว่าผมแก่!”

  1. 55555 ไม่เลยไป ปทุมเลยอะคะ (มุขนี้เจ๋งนะเนี่ย ฮา)

    ปล. จบด้วยเรื่องค้าปลีกได้ไงอะคะเนี่ย ขึ้นต้น มา นึกว่าจะเป็นเรื่องประจำวัน คิดว่าจะฉีกแนวกว่าวันก่อนๆ นะคะเนี่ย

    ปล.. (เพิ่งเอารถไปชนมาเหมือนกันคะ แต่ต่างกันตรงที่ ดิฉันเอาไปชนกับคานที่จอดรถ เอง เหอะๆ)

  2. ขำดีค่ะ แถมจบแบบมีสาระอีกแหนะ
    ว่าแต่คุณ tidty รถชนเป็นยังไงบ้างค่ะ คานหักเลยใช่ไหม แหม เป็นลางดีจังเลย

ปิดการแสดงความเห็น