เพราะมีเป้า เราจึงสนุกขึ้น

ถ้าคุณไม่วัด แล้วจะจัดการได้อย่างไร (You can’t manage what you can’t measure.) เป็นคำพูดที่เรามักได้ยินประจำ หนึ่งในนั้นคือ Peter Drucker กูรูด้านการจัดการ

เอ่ยถึงการวัดหลายคนมักนึกถึงแต่การทำงานการทำธุรกิจที่ต้องมี KPI กำหนดเป้าหมายในแต่ละปี แต่ที่จริง
นั้นการใช้ชีวิตประจำวันก็ควรวัดเช่นกัน

ทำไมผมจึงพูดแบบนั้น ก็เพราะว่าการวัดมีเบื้องหลังที่สนุกซ่อนอยู่
หากพร้อมแล้วก็หยิบตลับเมตร เดินตามมาเลยครับ อ่านเพิ่มเติม เพราะมีเป้า เราจึงสนุกขึ้น

ศาสตร์พระราชา

“…ครั้งหนึ่ง พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว มีพระราชปรารภว่า “ฉันครองราชย์สองปีแรก ฉันไม่มีผลงาน เพราะฉันยังไม่รู้ว่าราษฎรต้องการอะไร” เป็นที่ประจักษ์ว่า ทรงมองการเป็นพระมหากษัตริย์เป็นเรื่องของงาน เป็นพระราชภาระ ที่จะสนองความต้องการของราษฎร เพื่อราษฎรจะได้ดำรงชีวิตอย่างมีความสุข และการที่จะทรงงานให้ได้ผลตรงเป้าหมายนั้น ต้องทราบว่าประชาชนต้องการอะไร ในการเสด็จฯไปทรงเยี่ยมราษฎร ซึ่งจะทรงใช้เวลาปีละประมาณ 6 เดือน ทรงขับรถยนต์พระที่นั่งเองบ้าง รถยนต์พระที่นั่งไปไม่ได้ ก็ทรงพระดำเนินลุยน้ำลุยโคลน พระหัตถ์ทรงถือแผนที่ ทรงสังเกตพื้นที่ และทรงบันทึกภาพ ทรงถามชาวบ้านเป็นเวลานานๆ ถึงเวลาพระกระยาหารก็ประทับเสวยข้าวกล่องเหมือนๆ กับผู้ตามเสด็จทั้งหลาย ตกค่ำจะพระราชทานเลี้ยงผู้ที่มาช่วยงาน เสวยเสร็จก็ทรงกางแผนที่บนโต๊ะ มีพระราชดำรัสถึงปัญหาที่ทรงพบระหว่างการเสด็จฯ ทรงซักถามความคิดเห็น และพระราชทานพระราชดำริถึงการแก้ปัญหานั้นๆ อย่างตรงจุดและยั่งยืน ฉะนั้น พระตำหนักตามภาคต่างๆ นั้น ไม่ใช่เป็นที่สำราญพระราชอิริยาบถ แต่เป็นสำนักงานที่ใช้ทรงงาน…” อ่านเพิ่มเติม ศาสตร์พระราชา

อยู่ใกล้ก็หวั่นไหวกันบ้าง

เคยสังเกตไหมครับว่าเวลาไปเดินชอปปิ้ง บ่อยครั้งที่‘ผิดแผน’
…ผิดแผนเพราะตั้งใจจะซื้อ แต่ไม่ได้ของกลับบ้าน
…ผิดแผนเพราะตั้งใจจะซื้อนิดเดียว แต่ได้ของมากกว่าที่คิด
…ผิดแผนเพราะตั้งใจไปเดินเล่นไม่คิดจะซื้อ แต่มีของติดมือกลับบ้านด้วย

ถ้าผิดแผนแบบแรกก็คงดีเพราะไม่เสียเงิน แต่ส่วนใหญ่มักเป็นแบบสองกับแบบสามมากกว่า ถ้านึกไม่ออกว่าเคยทำผิดแผนบ่อยแค่ไหน ให้ลองนึกย้อนไปถึงการเดินซื้อของใช้เข้าบ้านในชีวิตประจำวันครั้งล่าสุด ในขณะที่เข็นรถเข็นเดินเลือกสินค้าในห้างติดแอร์ แม้จะมีรายการสินค้าอยู่ในใจ แต่มักมีการ‘เปลี่ยนใจ’ เป็นประจำ อ่านเพิ่มเติม อยู่ใกล้ก็หวั่นไหวกันบ้าง

กัลยาณ-คิด

“ไอ้หนูซื้อมาม่าซองนึง เอายี่ห้อไวไวนะ”
ถามหาเป๊ปซี่ พอหยิบมาให้กลับบอกว่าเอายี่ห้อโค้ก
จำได้ว่าตอนสมัยเด็กที่บ้านผมเปิดร้านโชห่วย เวลาลูกค้ามาซื้อของ ผมมักงงกับการสั่งสินค้าแบบนี้

การเรียกชื่อสินค้าที่ผิดฝาผิดตัวแบบนี้ มีส่วนกระตุ้นให้ผู้ประกอบการ SME คิดจะสร้างแบรนด์เป็นของตนเอง มองว่าการมีแบรนด์เหมือนเป็นแต้มต่อในการทำธุรกิจ ซึ่งจริงๆก็เป็นอย่างนั้น แต่การทำแบรนด์ให้เป็นที่รู้จักและน่าเชื่อถือไม่ใช่เรื่องง่าย ผมใช้คำว่า ‘เป็นที่รู้จัก’ และ ‘น่าเชื่อถือ’ เพราะทั้งสองส่วนคือองค์ประกอบสำคัญของแบรนด์ ที่ต้องเน้นแยกเป็นสองส่วน เพราะแต่ละส่วนใช้ความพยายามต่างกัน ใช้ต้นทุนต่างกัน แต่สุดท้ายแบรนด์จะประสบความสำเร็จได้ ก็ต่อเมื่อทำทั้งสองส่วนได้ดี อ่านเพิ่มเติม กัลยาณ-คิด

เมื่อ Trump นำอเมริกา

หลายคนมองว่าชัยชนะของ Trump เป็นเรื่องน่าเซอร์ไพรซ์ แต่หากผู้ที่เกาะติดเศรษฐกิจและการเมืองสหรัฐ จะรู้ว่าการเลือกตั้งครั้งนี้จะสูสีกันมาก เป็นครั้งแรกที่ผู้ลงสมัครใช้กลยุทธ์การเลือกตั้งที่เปลี่ยนไป ไม่ได้บอกว่า ตัวเองดีอย่างไร แต่เป็นการบอกว่า คู่แข่งแย่อย่างไร
เมื่อต่างคนต่างป้ายสี จึงอยู่ที่ว่า ใครป้ายสีได้เยอะกว่ากัน
ซึ่งเหมือน Hillary จะทำได้ดีกว่า คือในพื้นที่สื่อส่วนใหญ่สามารถทำให้ Trump ดูแย่สุดๆ
แต่นั่นเป็นมุมมองของคนเสพสื่อ หรือรับข่าวสารโดยเฉพาะพวกเราที่อยู่คนละซีกโลก
หาใช่ความคิดของผู้มีสิทธิ์ไปเลือกตั้ง อ่านเพิ่มเติม เมื่อ Trump นำอเมริกา

วัชพืชหรือผัก

วันหยุดแบบนี้ชวนอยู่บ้านปลูกต้นไม้ครับ
ปกติผมเป็นคนชอบปลูกผัก อาจเพราะได้รับพันธุกรรมจากพ่อที่เป็นเกษตรกรโดยอาชีพ แต่การปลูกผักปลูกต้นไม้ของคนเมืองไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ความยากไม่ใช่วิธีปลูกครับ แต่เป็นเรื่อง เวลาว่าง มากกว่า หลายคนปลูกเป็นงานอดิเรก ช่วงที่ว่างก็ดูแลมากหน่อย ช่วงไหนงานยุ่งก็ปล่อยไปตามยถากรรมซึ่งมักจะตายไปในที่สุด แล้วก็แวะไปร้านต้นไม้ เพื่อซื้อต่นไม้สวยๆมาปลูกอีกครั้ง
ปลูกไปปลูกมา กระถางต้นไม้เต็มบ้านเลย อ่านเพิ่มเติม วัชพืชหรือผัก

ความสุขเกิดขึ้นได้จากการสร้างความสุขให้คนรอบข้าง